Powrót Ulissesa do ojczyzny

Generalnie lubimy podróżować, niezależnie od celu. Tylko te nasze współczesne wojaże, kultowe "dwadzieścia dwa kraje w trzy dni" w niczym nie przypominają już tych wielomiesięcznych czy nawet wieloletnich wypraw sprzed stuleci. Dłuższe wyjazdy poza rodzinne strony dla przeciętnego obywatela zdarzają się sporadycznie. Ale nawet przy kilkudniowej nieobecności, stając na progu, czyż za każdym razem niepowtarzamy z uśmiechem: wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej? Przekraczamy drzwi i w większości przypadków z ulgą stwierdzamy, że nic się nie zmieniło.

A co, jeśli jednak odkryjesz, że dom do którego wracasz, nie jest już tym samym domem, domownicy już nie są tymi samymi osobami. Ściany, owszem, stoją w tym samym miejscu, i meble może też, i rodzina ta sama, ale jednak wszystko się zmieniło. I odkryjesz to dopiero w kolejnych minutach, w kolejnych dniach. I Ty też już nie jesteś ten sam. Czy nie będziesz musiał nauczyć się swojej roli w swoim dawnym-nowym domu od nowa? Ale, że co? Że takie doświadczenia w dzisiejszym zmotoryzowanym świecie dotykają tylko nielicznych? Oby tak pozostało. Bo nasi sąsiedzi za wschodnią granicą niestety dotknięci są już inną perspektywą.

Dawno, dawno temu, gdy wieloletnie wyprawy, w tym wojenne, należały niemalże do codzienności, w odległej Itace żył sobie legendarny Ulisses. Pauza. Nie będziemy tu jednak opowiadać powszechnie znanej homeryckiej „Odysei”, a to z tego głównie względu, że autor dzieła, które chcemy Państwu zaprezentować, sam odnosi się do antycznego klasyka w sposób fragmentaryczny. Na starcie widzimy więc Ulissesa porzuconego na plaży w swojej ojczyźnie, Ulissesa stającego na progu swojego domu, pragnącego przywitania z wierną Penelopą. Czy małżonkowie rzucają się sobie na szyję?

Claudio Monteverdi skomponował „Powrót Ulissesa do ojczyzny” na motywach drugiej połowy Odysei Homera, zaś libretto napisał wenecki poeta Giacomo Badoaro, adaptując starożytny epos do wymogów wczesnobarokowego teatru operowego. Przełożenia tej wersji historii na język współczesnego widowiska podjął się zespół Polskiej Opery Królewskiej z reżyserem Robertem Bondarą na czele. Bondara podkreśla, że historia Ulissesa rozgrywa się w cieniu wojny, a dziś trudno nie dostrzec aktualności tego wątku. Ale nie on dominuje opowieść. Ulisses szczęśliwie dociera do domu. Musi teraz odnaleźć drogę choćby do własnego syna, który pozostaje dla niego niemal obcym człowiekiem. Ale czy – z psychologicznego ujęcia – powrót jest w ogóle możliwy? Z takim pytaniem na widownię zaprasza nas Bondara.

Zespół Instrumentów Dawnych Polskiej Opery Królewskiej Capella Regia Polona poprowadzi dyrygent Krzysztof Garstka. Zanim wsłuchamy się w partyturę, Garstka podkreśla, że dzieło Monteverdiego nie jest eksperymentem początkującego twórcy, lecz dziełem kompozytora, który zna możliwości ludzkiego głosu, zna teatr i retorykę. Z drugiej strony wyjątkowo w tym dziele kompozytor nie pozostawił kompletnej i jednoznacznej swojej wizji, nie określił w jaki sposób skontruować model orkiestry, jak obsadzić instrumenty. To zadanie spoczywa na barkach dyrygenta, stąd każde wykonanie „Powrotu…” będzie unikatowe.

Za scenografię i kostiumy odpowiedzialna jest Diana Marszałek, która w umiejętny, w dość symboliczny, ale i współczesny sposób „narysowała” antyczny świat, w scenografii zostawiając sporo jeszcze miejsca dla świateł, których grę wyreżyserował Maciej Igielski oraz dla projekcji, których autorką jest Jagoda Chalcińska.

Polska Opera Królewska zaprasza, abyśmy Powrót Ulissesa do ojczyzny przeżyli razem.

Elżbieta Grendecka

Więcej o kulturze i sztuce znajdziecie tutaj.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj


Inne w kategorii

PARTNERZY