Korzenie
Scarlett Johansson przyszła na świat 22 listopada 1984 roku w Nowym Jorku. Razem z nią pojawił się jej brat bliźniak, Hunter. Ojciec, Karsten Olaf Johansson, to odnoszący sukcesy architekt z Kopenhagi. Po mieczu Scarlett jest Dunką. A po kądzieli? Rodzina jej matki, Melanie, ma korzenie w Europie Wschodniej – między innymi w Polsce i Rosji. Pradziadek Scarlett ze strony matki, Saul Schlamberg, wyemigrował do Nowego Świata i osiadł w nowojorskiej dzielnicy Lower East Side w 1910 roku. Johansson przyznała, że straciła bliskich w Holokauście, w tym członków rodziny z Polski, którzy trafili do getta warszawskiego.
Scarlett uważa się za Żydówkę i od dziecka przestrzegała podstawowych zasad szabatu oraz świąt takich jak Chanuka – co interesujące (ale w Ameryce wcale nie tak rzadkie), w jej rodzinnym domu obchodzono zarówno święta żydowskie, jak i Boże Narodzenie, które aktorka wielokrotnie wspominała jako ukochaną duńską tradycję ojca. Zdradziła, że nigdy nie nauczyła się hebrajskiego, ale zna parę słów w jidysz. Żydowska tożsamość znaczy dla niej wiele – jak sama mówi, jest częścią jej DNA.
Marzenie o Czarnej Wdowie
Scarlett Johansson była znana widzom na długo, zanim została superbohaterką. Uwagę krytyków zwróciła rolą w „Zaklinaczu koni” Roberta Redforda, z 1998 roku. Zagrała tam nastoletnią Grace, która ulega wypadkowi podczas konnej przejażdżki. Traci nogę, jej koń również jest ranny. Film otrzymał nominacje do Oscara i Złotych Globów, a Scarlett zgarnęła YoungStar Award. Nic dziwnego – już wtedy zwracała uwagę dojrzałością i powściągliwością, rzadkimi cechami u młodych aktorek. Prawdziwym przełomem okazało się jednak zaprezentowane w 2003 roku „Między słowami” Sofii Coppoli. Jej Charlotte, zagubiona w tokijskim hotelu i we własnym życiu, była rolą zbudowaną na ciszy, spojrzeniach i niedopowiedzeniach. Przyniosła Johansson nagrodę BAFTA i opinię jednej z najciekawszych aktorek swojego pokolenia. Tę pozycję utrwaliła współpraca z Woodym Allenem przy „Wszystko gra”, „Scoop – Gorący temat” i „Vicky Cristina Barcelona”. Scarlett miała okazję grać u wielu twórców, sprawdzać się w rozmaitych gatunkach, zarówno w kinie kameralnym, jak i większych produkcjach. A o jakiej roli marzyła najbardziej?
Gdy przeszła jej koło nosa rola w innej produkcji opartej na komiksie (Lois Lane w „Superman: Powrót” z 2006 roku), Scarlett Johansson bardzo chciała zagrać Natashę „Czarną Wdowę” Romanoff w filmie „Iron Man 2” z 2010 roku. Pojawiła się na przesłuchaniu z włosami ufarbowanymi na rudo. Była święcie przekonana, że nie tylko sprostałaby wyzwaniu, ale że po prostu byłaby idealną Natashą. Jednak to Emily Blunt wygrała casting. Szczęśliwie dla Scarlett, Emily musiała zrezygnować, a reszta to już historia. Johansson miała rację – rzeczywiście okazała się doskonała jako „Czarna Wdowa”. Zagrała tę postać w dziewięciu filmach.
Spełnione marzenie wpędziło Scarlett w głośny konflikt. W lipcu 2021 roku Johansson pozwała Disneya, bo film „Czarna Wdowa” (solowy film o Natashy Romanoff) trafił jednocześnie do kin i do serwisu Disney+, a jej kontrakt gwarantował wyłączną premierę kinową i wiązał zarobki z wynikami w box office. Według pozwu aktorka straciła przez to dziesiątki milionów dolarów. Studio Disneya odpowiedziało ostro i ujawniło, że Scarlett Johansson dostała za film 20 milionów dolarów. Już po dwóch miesiącach batalii strony zawarły ugodę na nieujawnionych warunkach. Media opisywały ten spór jako pierwszą dużą walkę gwiazdy ze studiem o nowe zasady premier w czasie pandemii.
Sztuka własnego zdania
Współpraca z Woodym Allenem była dla Scarlett Johansson czymś więcej niż serią interesujących aktorskich wyzwań. W trzech różnych filmach Allen pokazał trzy różne twarze swojej nowej muzy. „Wszystko gra” z 2005 uczyniło z niej femme fatale. Jej Nola Rice, zmysłowa, a zarazem bezbronna amerykańska aktorka bez sukcesów, jest pokusą, która prowadzi bohatera do zbrodni. Ta rola przyniosła Scarlett nominację do Złotego Globu. W „Scoop – Gorący temat” z 2006 roku Allen zaprezentował światu talent komediowy Johansson. Partnerując samemu reżyserowi, zagrała rezolutną, choć niezdarną studentkę dziennikarstwa i udowodniła, że świetnie radzi sobie z szybkim, neurotycznym – można rzec: typowo „allenowskim” dialogiem. Z kolei film „Vicky Cristina Barcelona” z 2008 wydobył z aktorki niepokój i poczucie wiecznego niespełnienia: Cristina wie tylko, czego nie chce, a w trójkącie z Javierem Bardemem i Penélope Cruz szuka samej siebie.
Relacja Scarlett i Woody’ego wyszła daleko poza plan filmowy. Johansson nigdy nie wyparła się przyjaźni z reżyserem, nawet wtedy, gdy po fali #MeToo kolejni jego współpracownicy publicznie się od niego odcinali. Pod tym względem wyraźnie różni się od choćby Miry Sorvino, Marion Cotillard czy Kate Winslet. Ta ostatnia w 2017 roku nie szczędziła pochwał Allenowi i Romanowi Polańskiemu, by w 2020 roku przyznać, że żałuje pracy z nimi. Johansson zajęła stanowisko odwrotne. W 2019 roku w wywiadzie dla „The Hollywood Reporter” powiedziała wprost: „Kocham Woody’ego. Wierzę mu i pracowałabym z nim w każdej chwili”. Dodała, że wciąż utrzymuje z nim kontakt i otwarcie rozmawiała z nim o zarzutach, a ponieważ on utrzymuje, że jest niewinny, ona mu wierzy. Ta deklaracja przysporzyła jej krytyki. Odpowiedziała na nią publicznie sama Dylan Farrow, mimo to Johansson konsekwentnie pozostała przy swoim zdaniu.
Trzeba przyznać, że Scarlett wykazuje się niemałą odwagą w wyrażaniu swoich opinii na różne tematy – także polityczne. W wywiadach udzielonych po atakach z 7 października i à propos wojny w Strefie Gazy mówiła o rosnącym antysemityzmie oraz osobistych spotkaniach z wrogością ze strony antysyjonistów i antysemitów.
Asertywność Scarlett Johansson nie kończy się na wywiadach. Aktorka wielokrotnie pokazała, że potrafi postawić się nawet najpotężniejszym graczom, czy jest to wielka wytwórnia, czy branża technologiczna. W maju 2024 roku OpenAI zaprezentowało nową wersję ChatGPT z głosem „Sky”, łudząco podobnym do głosu Scarlett z filmu „Ona” Spike’a Jonze’a, Johansson ujawniła, że wcześniej odrzuciła propozycję użyczenia głosu firmie. Zaangażowała prawników i publicznie zażądała wyjaśnień, a OpenAI wycofało głos. Od tamtej pory jest jedną z najgłośniejszych w Hollywood orędowniczek regulacji sztucznej inteligencji i ochrony przed deepfake’ami.
Trudno odmówić jej konsekwencji: Johansson mówi, co myśli, nawet gdy to niepopularne, i nie wycofuje się pod presją. Może właśnie dlatego tak przekonująco zagrała Natashę Romanoff, kobietę, która nigdy nie dała sobie dyktować warunków.
Więcej o sylwetkach kobiet znajdziecie tutaj.


