Sceniczny pseudonim
Gabrielle Bonheur Chanel urodziła się 19 sierpnia 1883 roku w Saumur, prowincjonalnym miasteczku we Francji. Była nieślubnym dzieckiem ulicznego sprzedawcy i miała pięcioro rodzeństwa. Gabrielle Chanel spędziła dzieciństwo w sierocińcu, gdzie nauczyła się haftować, szyć i prasować. Wieczorami chodziła z koleżankami do barów i klubów, w których tańczyła i śpiewała popularne piosenki z kabaretów. Serca klientów podbił jednak utwór „Qui qu’a vu Coco (dans la Tocadero)”.
Tak narodziła się Coco Chanel.
Mężczyźni, których kochałam
Coco Chanel nigdy nie ukrywała, że w osiągnięciu sukcesu pomogli jej mężczyźni. Pierwszy na liście był Étienne Balsan, który wydzierżawił budynek, w którym Chanel otworzyła salon z kapeluszami.
Arthur Edward „Boy” Capel był znacznie bogatszy od poprzedniego sponsora Chanel. To on pożyczył kobiecie pieniądze na wynajem butików nad morzem. Proste ubrania świetnie się sprzedawały, a za zarobione pieniądze Coco Chanel kupiła kamienicę na rue Cambon 31, gdzie urządziła swój największy butik z ubraniami.
Modelka, krawcowa i bizneswoman
Jeszcze zanim została jedną z najsławniejszych projektantek mody, Coco Chanel samodzielnie szyła i sprzedawała kapelusze. Nikogo nie zatrudniała, mogła liczyć wyłącznie na siebie. Aby zwiększyć sprzedaż, Coco Chanel pozowała też do zdjęć.
Znacznie później, kiedy zapach Chanel no 5, stał się najbardziej pożądanym zapachem marki, Coco Chanel lubiła oglądać swoje zdjęcia.
Pierwsze sukcesy
W 1913 roku, wieku 18 lat Coco Chanel została modystką. W nowo otwartym sklepie oferowała kapelusze, z czasem zaczęła sprzedawać ubrania. Wygodne, praktyczne i modne stroje pasowały na każdą okazję. Wykonane z dobrej jakości materiałów sukienki można było nosić do pracy, teatru i na spotkania z przyjaciółmi.
Po tym, jak Coco Chanel otworzyła butiki w Deauville i nadmorskim kurorcie Biarritz i wykupiła budynek na rue Cambon 31, nie było projektanta, który mógłby się z nią równać.
W latach 20. wymyśliła „małą czarną”.
Przystępna cenowo i łatwa w obsłudze sukienka – wystarczyło dodać do niej sweter lub szal – była kostiumem pasującym na każdą okazję. Amerykański magazyn „Vogue” słusznie przepowiedział, że „mała czarna” zostanie kultową sukienką XX wieku. Nagle mało znana projektantka stała się ikoną mody.
Kiedy nie pracowała, chodziła do opery, gdzie firmowała praktyczną fryzurę „na chłopczycę”, kapelusze z karakułów, sztuczną biżuterię i spódnice do kostek. Zamiast tony biżuterii nosiła pojedynczy sznur pereł, które pasowały do wszystkiego. Coco Chanel chciała, aby eleganckie projekty uwolniły kobiety z gorsetów.
Cztery kolory Chanel
Coco Chanel uwielbiała czerń, biel, czerwień i złoto. Klasyczne modele ubrań zmusiły ją do łączenia kolorów, z których za najdoskonalszą uważała czerń.
„Kiedy znajdę kolor ciemniejszy od czerni będę go nosić. Ale do tego czasu będę ubierać się na czarno” – powiedziała.
Drugą barwą, bez której Coco Chanel nie umiała się obejść była biel. Codziennie nosiła pojedynczy sznur sztucznych pereł, na ważne uroczystości wkładała białą bluzkę idealnie pasującą do spódnic za kolano i twierdziła, że jest to drugi po czerni najdoskonalszy kolor świata.
Coco Chanel nie nosiła ekscentrycznych ubrań. Falbany, haftowane aplikacje i biżuterię zastępowała prostymi w kroju kreacjami. Jedyny wyjątek robiła dla szminki. Malowała usta na czerwono, gdyż uważała, że kolor ten symbolizował krew, życie i kobiety walczące o swoje prawa.
Pochodząca z biednej rodziny Coco Chanel uwielbiała złoto. Uznawana za najbogatszą projektantkę we Francji, Coco Chanel sprytnie łączyła złoto z innymi kolorami. Barwa ta kojarzyła jej się z obejrzanymi w wakacje dziełami sztuki, bazyliką św. Marka i Wenecją.
Flakonik pożądania
W 1921 roku Coco Chanel była jedną z najbardziej znanych francuskich projektantek mody. Namówiona przez przyjaciół i zafascynowana stylem art-déco, swoją szczęśliwą liczbą pięć oraz popularnymi kosmetykami Chavret, stworzyła owocowo-kwiatowe perfumy, które na całym świecie pokochały kobiety.
Początkowo kwadratowe flakoniki były dostępne dla wybranych klientek. Kosztowały fortunę, lecz zachwycone zapachem kobiety polecały perfumy dalej. Mimo powiększającej się liczby chętnych, Coco Chanel nie zamierzała rozpowszechniać zapachu, lecz za namową przyjaciół zmieniła plany.
Ta znienawidzona Francuska
Wybuch II wojny światowej zaskoczył Coco Chanel. W Paryżu zamykano sklepy, kawiarnie i hotele, zamiast nich otwierano szpitale. Podobny los czekał butiki Chanel.
Aby nie dopuścić do podobnej sytuacji, Coco Chanel przestała projektować, zwolniła 4000 osób i zamknęła wszystkie sklepy.
Chwilowo miała na głowie inne problemy.
Zaskoczone decyzją projektantki klientki odkryły, że Coco Chanel zakochała się w baronie i niemieckim oficerze Hansie von Dincklage. Niektóre z nich nazywały ją szpiegiem w spódnicy.
Dziewięć lat po zakończeniu wojny, Coco Chanel niespodziewanie ogłosiła powrót. Miała 71 lat gdy zaczęła wszystko od nowa. Budowane latami imperium mody było zrujnowane, ale Chanel – jak wyznała Marlena Dietrich – miała dość nudy. Kultowe kostiumy w pepitkę zdobiła złotymi paskami, sztuczne brosze wyglądały jakby zostały wykonane z prawdziwych kamieni
Coco Chanel doskonale odnajdywała się w każdej sytuacji.
Chanel kontra Dior
Pod koniec lat 40. we Francji pojawił się nowy, młody i zdolny projektant Christian Dior. Pochodzący ze znakomitej rodziny zdobył staranne wykształcenie, miał pomysły i wiedział, jak ubierać kobiety. Już pierwsza linia zaskoczyła klientki. Starannie ułożone na manekinach tkaniny podobały się sufrażystkom, ale dopiero druga kolekcja zwana „New Look” całkowicie zrewolucjonizowała podejście do mody. Dior wypromował wówczas sylwetkę w kształcie klepsydry, wycięte w talii spódnice i pończochy, które zastąpiły rajstopy.
Coco Chanel szybko znienawidziła mężczyznę.
Nie dość, że linia była sprzeczna z jej poczuciem estetyki, to jeszcze zawładnęła wyobraźnią klientek. Część z nich przestała przychodzić do Coco Chanel.
Hotel zamiast domu
W 1954 roku Coco Chanel zamieszkała w hotelu Ritz. W apartamencie nie zabrakło ośmiokątnych luster, ikon od Igora Strawińskiego, obrazów i rzeźb Salvadora Dalego, prezentów od księcia Westminster, białych stołów, dekoracji w postaci kłosów pszenicy – symbolu bogactwa – i lwów – znaku zodiaku artystki.
Po śmierci Coco Chanel większość osobistych pamiątek sprzedano, a samo mieszkanie zostało oddane do dyspozycji gości.
Kamelie dobre na wszystko
Coco Chanel uwielbiała kwiaty, a zwłaszcza kamelie. Wpięte w klapę marynarki kwiaty nosił Marcel Proust, ulubiony pisarz Chanel. Projektantka zaczytywała się też w „Damie kameliowej” Aleksandra Dumasa.
Przed laty kamelie kupował dla niej Boy Capel, a gdy tuż przed Bożym Narodzeniem 1919 roku mężczyzna zginął w wypadku samochodowym, Coco była zrozpaczona i z niechęcią powróciła do pracy.
Odtąd wszystko, co miało dla niej znaczenie – buty, biżuteria, tkaniny, sukienki i spódnice – zdobiono kameliami.
Coco Chanel zmarła 10 stycznia 1971 roku. Przed swoją śmiercią projektantka zdążyła pójść na spacer z wieloletnim przyjacielem Claude’em Baillenem, położyć się w łóżku i wyszeptać zdezorientowanej sprzątaczce, że zaraz umrze.
Coco Chanel była ikoną stylu. Znajomość ściegów i podstaw szycia uczyniła z niej kobietę, która zachęciła klientki do noszenia praktycznych i wygodnych strojów. Dzięki niej narodziła się rewolucja i miała ona twarz sukienek bez gorsetów, spódnic odsłaniających nogi i sztucznej biżuterii. Coco Chanel uosabiała to, o czym marzyły kobiety, a czego nigdy wcześniej nie odważyły się wypowiedzieć na głos.
Po śmierci Coco Chanel domem mody opiekowali się asystenci. W 1993 roku dyrektorem i głównym projektantem firmy został Karl Lagerfeld, który wyniósł modę na zupełnie inny poziom.
Źródła:
https://theculturetrip.com/europe/france/paris/articles/cocos-men-the-8-relationships-that-shaped-chanel
https://www.theguardian.com/childrens-books-site/2016/feb/24/top-10-amazing-facts-you-didnt-know-about-coco-chanel
https://legacy.iguzzini.com/lighthinking-design/coco-chanel-colours/
Więcej o sylwetkach kobiet znajdziecie tutaj.
