Specjalistka od magii
Joanne Rowling urodziła się ostatniego dnia lipca 1965 roku w Yale, w Gloucestershire, w średnio zamożnej rodzinie. Jako mała dziewczynka często słuchała opowieści o rodzicach, którzy poznali się na dworcu King’s Cross, nigdy nie poszli na studia, a posady inżyniera i technika naukowego zawdzięczali ciężkiej pracy. Do tego samego zachęcali córki, Joanne i młodszą od niej Dianne.
Kiedy Joanne miała 4 lata, przeprowadziła się do Gloucestershire, gdzie poznała sąsiadów o nazwisku Potter, których bardzo polubiła. Joanne uwielbiała bawić się w ich ogrodzie i wymyślać dziwne historie. Miała wprawę. Mając 6 lat stworzyła pierwsze opowiadanie, po nim przyszła kolej na równie intrygujące opowieści. Tym historiom daleko było do sukcesu „Harry’ego Pottera”.
W 1974 roku Rowling trafiła do szkoły anglikańskiej w Tutshill. Nauka niespecjalnie jej się podobała, zdecydowanie chętniej brała udział w imprezach tematycznych, gdzie – jak większość dzieciaków – przebierała się za elfy, wróżki, gnomy i diabły. To co wyróżniało ją od innych to niczym nie skrępowana wyobraźnia i skłonność do fantazjowania. Być może dlatego wyjątkowo ciężko znosiła reżim i sztywne zasady w szkole.
W liceum Rowling była prześladowana. Koledzy naigrywali się z chowanych pod ławką książek, źle zdanych egzaminów i nieco mrukowatej Joanne uwielbiającej zajęcia z kreatywnego pisania. Joanne dobrze dogadywała się wyłącznie z matką, która rozumiała jej nieśmiałość. Była błyskotliwą kucharką dobrze radzącą sobie w pracy, która zachorowała na stwardnienie rozsiane.
W chwili gdy matka zachorowała, Rowling miała 15 lat, górę pomysłów i niezbyt chętnie przesiadywała w domu. Napięte stosunki z ojcem sprawiły, że zaczęła się buntować. Zaczęła palić, słuchała alternatywnego rocka, miała podkreślone czarnym eyelinerem oczy i natapirowane włosy.
Na szczęście nadal dobrze się uczyła i pochłaniała książki. Szczególnie podobały jej się powieści Jane Austin, Charlesa Dickensa i J.R.R. Tolkiena.
Wtedy upomniał się o nią świat zewnętrzny.
Peron 9 i ¾
Odkąd Rowling pamiętała marzyła o zostaniu pisarką. Ale marzenia to jedno, rzeczywistość drugie. W domu Joanne się nie przelewało, a ona sama musiała pomyśleć o przyszłości. Może i miała niezły styl, którym zachwycali się nauczyciele, lecz potrzebowała pracy, a taką dawał kurs nauczycielski. Po raz pierwszy od dawna Rowling miała plan, który zamierzała wcielić w życie.
Średnio jej się to udało.
Po obowiązkowych egzaminach z angielskiego, niemieckiego i francuskiego trafiła do Exeter, gdzie całe dnie poświęcała gramatyce, składni i historii literatury. Romanistyka i filologia klasyczna trochę ją rozczarowały.
Tę część planu Rowling zrealizowała w stu procentach.
Potem było znacznie gorzej.
Po studiach Joanne zaczepiła się w Amnesty International, gdzie tłumaczyła i odpisywała na listy. Była niezbyt dobrą sekretarką, od problemów francuskojęzycznej Afryki bardziej pochłaniał ją świat, który sama tworzyła. Kiedy nikt nie patrzył, a w biurze panowała cisza, Joanne pisała powieści dla dorosłych. Zwykle zarzucała pisanie po kilku rozdziałach.
Zupełnie inaczej było z „Harrym Potterem”, na powstanie którego Rowling wpadła w trakcie podróży do Londynu.
Po czterech godzinach jazdy miała w głowie pierwsze zdanie książki, które brzmiało: „Państwo Dursleyowie spod numeru czwartego przy Privat Drive mogli z dumą twierdzić, że są normalni, chwała Bogu”, wymyślonych bohaterów i zarys rozdziału. Odtąd jej dni wyznaczała praca nad powieścią, którą miała zamiar wydać jeszcze w tym samym roku.
Nie wszystko poszło po myśli kobiety.
Dementory nadciągają
W grudniu 1990 roku Rowling otrzymała list, z którego wynikało, że zmarła jej matka. Lakoniczna wiadomość sprawiła iż porzuciła posadę w Izbie Handlowej, wróciła do rodzinnego domu i zaczęła planować swoje życie. Praca w korporacjach średnio ją pociągała, znacznie bardziej wolała pisać i uczyć. Posada nauczycielki w wieczorowej szkole w Porto nadawała się dla niej idealnie. Rowling nie wiedziała wtedy, że zakocha się, założy rodzinę i znienawidzi męża do tego stopnia, że zakaże mu spotkań z córką.
Na początku było jak z bajki.
Jorge Arantes bardzo się starał, tylko czasem podnosił rękę na Joanne i ich córkę Jessikę. Bywał opryskliwy, ale dopóki obiecywał poprawę, Rwoling mu przebaczała. Z czasem kłótnie zaczęły wybuchać z byle powodu. Źle odłożona łyżeczka do herbaty stawała się równie dobrym powodem do wszczęcia awantury co ciężki dzień w pracy. W jednej z książek napisała: „To, że twoja wrażliwość uczuciowa mieści się w łyżeczce od herbaty, nie świadczy o tym, że wszyscy są tak upośledzeni”.
Rowling nie wiedziała, że jest ofiarą przemocy domowej, dopóki nie zgłosiła się do psychologa. Miewała myśli samobójcze, które podsycał brak perspektyw na poprawę, a zdiagnozowana przez psychiatrę depresja sprawiła, że rzadko wstawała z łóżka. W końcu leczenie zaczęło przynosić efekty.
Joanne wyjechała do Edynburga, gdzie jako samotna matka bez pracy dostała niewielki zasiłek.
Wtedy wsparli ją przyjaciele.
Dzięki pomocy jednego z nich wynajęła większe mieszkanie. Ktoś dał ubrania, z których wyrosły pociechy, ktoś inny pożyczył pieniądze na kurs dla nauczycieli.
Z budżetem 15 funtów tygodniowo, za które musiała utrzymać siebie i dziecko, Rowling została zmuszona do cięcia wydatków, ale w połowie 1995 roku zrezygnowała z zasiłku, zapisała się na studia stacjonarne i ukończyła kurs dla nauczycieli w Moray House School of Education, który zagwarantował pracę w Leith Academy.
Potem wszystko potoczyło się błyskawicznie.
Mugole mają głos
W 1995 roku Rowling napisała najlepsze streszczenie, na jakie było ją stać, zainwestowała w wydrukowanie 12 maszynopisów i posłała je do wydawców.
Na odpowiedzi czekała długo.
Nikogo nie zainteresowała opowieść o Chłopcu, Który Przeżył. Jedynie Barry Cunningham, kierownik działu literatury dziecięcej w Bloomsbury, postanowił zainteresować się książką, od której córka jednego z pracowników nie umiała się oderwać.
Ale nawet wówczas nie wieszczył Rowling sukcesu, kazał znaleźć normalną pracę i napisać kolejny tom przekonując, że seria książek lepiej się sprzeda. Joanne ze spokojem wysłuchała tych słów i popędziła do kawiarni, gdzie przed laty szlifowała swój maszynopis.
Kolejne książki o przygodach trójki przyjaciół ze Szkoły Magii i Czarodziejstwa podpiły serca czytelników na całym świecie. Podobnie było z filmami, grami komputerowymi i gadżetami, na których Rowling zbiła majątek.
Historia Joanne Rowling pokazuje, że wystarczy niewiele, aby osiągnąć sukces. Samotna matka, która stała się miliarderką jest dziś inspiracją dla tysięcy kobiet, które tak jak ona podążają za marzeniami i je realizują.
W 2005 roku J.K. Rowling założyła fundajcję Lumos, która wspiera bezdomne kobiety i ich dzieci.
Ogromna popularność filmów o Harrym Potterze sprawiła, że studio Warner Bros. zrealizowało kolejne filmy inspirowane światem czarodzieja.
J.K.Rowling publikuje również książki dla dorosłych, jednak nie zdobyły one takiej popularności co „Harry Potter”.
Źródła:
- https://www.jkrowling.com/about/
- https://www.headspacegroup.co.uk/from-secretary-to-billionaire-author-jk-rowlings-life-before-harry/
- https://edition.cnn.com/world/europe/j-k-rowling-fast-facts
- https://www.businessinsider.com/the-rags-to-riches-story-of-jk-rowling-2015-5?IR=T
- https://therowlinglibrary.com/jkrowling.com/textonly/en/biography.html
Więcej o sylwetkach kobiet znajdziecie tutaj.
