Świat
Pędzimy przed siebie, bo wymaga od nas tego świat. Jednak w każdej chwili możemy się zatrzymać i pomyśleć, czy na pewno pociąg, w którym jedziemy, wiezie nas w dobrym kierunku. Święta to dobry czas, by szczerze ze sobą porozmawiać.
– Przyjrzyj się sobie i zobacz, ile czasu tracisz na często niepotrzebne rzeczy. Ja też ciągle powtarzam, że nie mam na nic czasu, ale marnuję go wchodząc do Internetu: przeglądam różne strony i czytam komentarze – mówi o. Leon – W święta warto zatrzymać się, by zrobić recenzję życia. W sposób w jaki poprawia się tekst na komputerze, wciskając funkcję „sprawdź pisownie”, która poprawia literówki czy przerwy. W ten sposób popatrz na swoje życie. Co chcesz w nim poprawić, zmienić i zrób to! – mówi o. Knabit.
Pędzimy
Często też, paradoksalnie – pędzimy przed siebie chowając się w różne obowiązki typu praca, by stłumić głęboko ukrywane pragnienie bycia sobą. Z pogardą patrzymy wtedy na tych, którzy umieją się cieszyć życiem i są wyluzowani.
– Człowiek radosny jest bardziej uważny: prędzej dostrzeże, że coś jest z nim nie w porządku, że gdzieś się wygłupił. Na jasnym tle widać nawet najdrobniejszy pyłek – opowiada o. Leon
Jego zdaniem, kiedy skupiamy się tylko na obowiązkach, nie dostrzegamy, że na przykład kogoś krzywdzimy. Pojawia się wtedy zniecierpliwienie, chłód w kontaktach z innymi, a wraz z nim lęki. Człowiek ceni sobie to, że jest stale w napięciu i zawirowaniu. Jednak stanem właściwym człowieka jest radość.
A jak można się zmotywować do zmian, kiedy podświadomość często nam podpowiada, że jesteśmy… ofiarami losu?
Ofiara
– Słowo OFIARA, słowo wieloznaczne i na ogół kojarzące się, przepraszam za wyrażenie, z fujarą. Ofiara w wojsku, ofiara w szkole, biedna sierota itd. Tymczasem, jak się patrzy na słowo „ofiara” w najlepszym tego słowa znaczeniu, to chylimy czoła: pomnik ofiar w Oświęcimiu, ofiary II wojny światowej, ofiara miłości bliźniego, ofiara troski o dobro społeczne. Ofiara za kogoś: matki za dziecko, dziecka za matkę – to jest wielka sprawa. Przy zastanawianiu się nad słowem „ofiara” może warto sobie wziąć taki schemacik malutki, który podsuwa dylemat, który każdego człowieka dotyka: jak być ofiarą, żeby nie być ofiarą. Bo być ofiarą w najlepszym tego słowa znaczeniu, to znaczy służyć – tłumaczy o. Leon.
Kiedy już zaczniemy wiedzieć, czego chcemy naprawdę i co nam służy – trzeba po prostu w tym wytrwać i szukać źródeł swojego wewnętrznego ja, a jak wiemy, do niego często płynie się trudno.
– Często pod prąd większości – dodaje o. Leon – Ta rzeczywistość ma dwie strony, nieco paradoksalne. Muszę znaleźć własny nurt, własną ścieżkę i nią podążyć – ale ona często płynie na przekór całej rzece, wbrew temu wielkiemu zewnętrznemu prądowi, który mnie chce porwać. Żyjemy w tłumie, ale nie jesteśmy masą. Idzie się samemu.
Radość
W drogę warto zaopatrzyć się w dobry humor. Czym w takim razie jest radość? Zdaniem o. Knabita to przede wszystkim stan ducha. Mogą być smutki, mogą być rozmaite przykre emocje czy zdarzenia, ale to ma nie przekreślać wewnętrznego przekonania, że wszystko, czego doświadczamy, ma sens.
W pociągu życia nie jesteśmy sami – nie my go prowadzimy, a i wagony nie są puste, zawsze obok jest ktoś, kto powie, co jest słuszne. W każdej chwili można też z niego wysiąść, nie ma przymusu, by pędzić pendolino, skoro relaksuje nas powolne oglądanie krajobrazów za oknem. Człowiek w życiu kilka razy się przesiądzie, zanim wróci do właściwego pociągu i to jest normalne, uspokaja o. Leon.
Pisząc ten tekst poza rozmową z o. Leonem, korzystałyśmy też z jego książki Ojca Leona Myśli na dobry dzień.
zdjęcie: TYNIEC Wydawnictwo Benedyktynów
