Mediolan, który zachwyca
Zacznę od tego, co w filmie zachwyca mnie najbardziej – od zdjęć. Mediolan został pokazany w sposób wyjątkowo piękny. Elegancki, fascynujący, pełen architektury, światła i atmosfery, która idealnie współgra z opowieścią o świecie mody.
To miasto staje się właściwie jednym z bohaterów filmu. Kolejne kadry sprawiają, że chce się po prostu patrzeć. Mediolan jest tu dokładnie taki, jaki powinien być w opowieści o modzie – stylowy, wyrafinowany i trochę niedostępny.
Moda jest tu bohaterem
A skoro mowa o modzie – jest na co popatrzeć. I to naprawdę z kadru na kadr.
Możemy oglądać zarówno modę prezentowaną na pokazach, jak i stylizacje głównych bohaterek. Stroje nie są jedynie dodatkiem do historii. Budują charakter postaci, podkreślają ich pozycję, temperament i emocje.
Niektóre stylizacje przyciągają uwagę bardziej niż sceny, które mają prowadzić fabułę. I chyba właśnie tego od tego filmu oczekujemy. Chcemy zobaczyć świat, który jest perfekcyjny, piękny i odrobinę nierealny.
A co z fabułą?
No właśnie. Czy historia jest ciekawa? Wciągająca? Ujmująca?
Szczerze mówiąc – niespecjalnie.
Oczywiście chcemy wiedzieć, jak ta opowieść się skończy. Są momenty, które budzą zainteresowanie, ale trudno powiedzieć, że fabuła jest największą siłą filmu. Nie ma tu historii, która pozostawi nas z poczuciem wielkiego filmowego odkrycia.
Jest za to coś innego – opowieść o pracy.
Praca jako pasja, wyzwanie i spełnienie
I chyba właśnie ten element filmu jest znacznie ciekawszy, niż mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać.
„Diabeł ubiera się u Prady 2” można odczytać jako pochwałę pracy. Pracy, która nie jest wyłącznie sposobem na zarabianie pieniędzy. Pracy, która staje się celem samym w sobie. Jest wyzwaniem, ambicją, radością, a w końcu – spełnieniem.
Patrzymy na dwie główne bohaterki, grane przez prawdziwe ikony kina, i właściwie zaczynamy się zastanawiać, czy oglądamy pochwałę dziennikarstwa, czy może pochwałę aktorstwa.
Bo obie te dziedziny pokazane są jako wymagające, fascynujące i angażujące. To świat ludzi, którzy chcą być najlepsi. Którzy nie zadowalają się przeciętnością. Którzy chcą tworzyć, osiągać i przekraczać kolejne granice.
Perfekcja bez dłużyzn
Film jest perfekcyjnie przygotowany. Świetnie nagrany, zmontowany i poprowadzony. Nie ma tutaj irytujących dłużyzn, które sprawiałyby, że zaczynamy spoglądać na zegarek.
Wszystko jest dokładnie tam, gdzie powinno być.
Perfekcyjne kadry. Perfekcyjna moda. Perfekcyjny Mediolan. I dwie charyzmatyczne bohaterki, których po prostu dobrze się ogląda.
To kino bardzo świadome swojej estetyki. Wie, co chce nam pokazać i robi to wyjątkowo sprawnie.
Opowieść o perfekcji
Być może właśnie dlatego „Diabeł ubiera się u Prady 2” działa, nawet jeśli sama historia nie zachwyca.
Bo jest to film o perfekcji. O świecie, w którym wszystko powinno być dopracowane. O ludziach, którzy chcą być najlepsi. O pracy, która może stać się pasją i sensem.
A przecież wielu z nas w jakiś sposób do tej perfekcji dąży. Chcemy dobrze wykonywać swoją pracę, rozwijać się, osiągać cele. Czasem nawet za bardzo.
I może właśnie dlatego ten film jest przyjemniejszy, niż sugerowałaby jego fabuła.
Czy warto?
Tak. Zdecydowanie.
Nie dlatego, że dostajemy historię, która zmieni nasze spojrzenie na kino. Nie dlatego, że fabuła jest wybitna.
Warto go obejrzeć dla atmosfery, dla mody, dla Mediolanu, dla perfekcyjnej realizacji i przede wszystkim dla dwóch niezwykle charyzmatycznych bohaterek.
To film, który niekoniecznie zmusza do wielkich refleksji, ale daje coś równie przyjemnego – dwie godziny obcowania z pięknem, stylem i perfekcją.
A czasem właśnie tego od kina potrzebujemy.
Więcej o kulturze i sztuce znajdziecie tutaj.
