Wystawa „Tu i nigdzie” wprowadza w świat wędrówek pomiędzy realnymi miejscami, rejestrowanymi tu i teraz a przestrzeniami przywoływanymi w pamięci. Przewodnim motywem malarstwa Aliny Picazio jest miejski krajobraz przetwarzany nowymi, udoskonalanymi technikami graficznymi i malarskimi – architektura będąca punktem zakorzenienia i zarazem strukturą zagubienia się we wspomnieniach.
„(…) Czasem paradoksalnie: wydaje się, że te odległe kadry artystka tworzy szybkimi,
przypadkowymi wręcz gestami, a te wyglądające na zapis chwili wyglądają, jakby wymagały długiego namysłu, decyzji. Później często je powtarza, zmienia, przemalowuje po wielokroć, jakby powstawały różne wersje tego samego wspomnienia. Jest na to słowo: pentimento.”
– Małgorzata Penczonek
„(…) oko jest naczyniem gromadzącym nasze wizualne doświadczenia, lecz również nasze „marzenia i sny”, ujrzane „okiem wewnętrznym”. (…) To muzea osobiste, dla postronnych niedostępne, źle zorganizowane, niesterowalne, niezbadane i badaniu się wymykające, bo nieustannie poddane zmianom. Pełne mylących refleksów przeszłości, funkcjonujące nieprzerwanie wśród zakłóceń, o nieustalonych, wciąż tasowanych zasobach. To nie muzea wyobraźni, lecz muzea pamięci.”
– Maria Poprzęcka „Inne obrazy”
„Wnętrza klatek schodowych i zakamarki podwórzy starych kamienic z ich ceramicznymi posadzkami układającymi się w geometryczne ornamenty. Korytarze nie wiadomo dokąd prowadzące z lamperiami pomalowanymi farbą ftalową. Schody i poręcze. Okna, lufciki, luksfery, przeszklone westybule u wejść do bram, korytarzy i do ogródków ukrytych w zagłębieniach dziedzińców starych domów, w których zakamarkach można odkryć zapomniane, niewiadomego znaczenia i przeznaczenia murki, i ściany ukryte za pnącym się winem. (…) Wszechobecny płynny, nieostry modelunek form i kształtów, podkreślający umowność ich istnienia. (…) Nasza pamięć jest podobnie nietrwała, a jej zapisy niepewne, jak te obrazki naświetlone na celuloidzie kliszy diapozytywów i rzutowane po wielu latach na przygodne ekrany. Pamięć przez lata naszego życia ulega erozji. Nasuwają się na nią różne przesłony tworzące nie do końca pewny i wyraźny obraz nie-pamięci.”
– dr hab. Artur Winiarski, prof. ASP
Alina Picazio w 1994 roku ukończyła studia magisterskie na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, na Wydziale Malarstwa, w pracowni prof. Rajmunda Ziemskiego. Dodatkowo uzyskała specjalizację w pracowni serigrafii prof. Henryka Chylińskiego. W 1997 r. przez 6 miesięcy przebywała na stażu w Akademii Sztuk Pięknych w Rzymie, w pracowni prof. Alessandra Trottiego. W 2019 roku obroniła doktorat pod kierunkiem prof. Wiesława Łuczaja w Instytucie Sztuk Pięknych na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Autorka kilkudziesięciu wystaw indywidualnych w Polsce i na świecie oraz wielu wystaw zbiorowych.
Prace Aliny Picazio znajdują się w kolekcjach m.in.: Polo Museale Sapienza, Alitalia per Arte, Galleria del Cortile – Archivio Sante Monachesi Associazione Culturale, Instytut Polski w Rzymie, Istituto di Cultura Italiana di Varsavia, Museo Sant’Oreste oraz w licznych kolekcjach prywatnych w kraju i na świecie.
Nagrody:
2023 II miejsce, Premio Centro, Palazzo Chigi Albani, Soriano nel Cimino, Włochy
2020 i 2019 finalistka konkursu XLVII Premio Sulmona, Włochy
2018 Nagroda główna – Najlepszy artysta zagraniczny, International Art Prize Premio Sulmona
Informacje o wystawie:
Wernisaż: 2 października 2026, godz. 18.00
Wystawa otwarta: 5 – 29.10.2026
Spotkanie z Artystką w ramach Festiwalu Kultury bez Barier: 18 października (niedziela) godz. 16.00
„O czasie i zapamiętywaniu – rozmowa wśród obrazów”
- Fałszywe wspomnienia.
- Wspomnienia przyszłości.
- Architektura – nośnik pamięci.
Koordynatorka: Magdalena Krowicka
Patronat medialny: Artinfo.pl, Radio z QLTURĄ, Damosfera
Więcej o kulturze i sztuce znajdziecie tutaj.
